Η δυσκαμψία- διατασιμότητα των αρτηριών και η υπέρταση.

Τα αγγεία με το πέρασμα του χρόνου τείνουν να γίνονται πιο δύσκαμπτα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αυξάνει η αρτηριακή πίεση και να προκαλούνται βλάβες στα ζωτικά όργανα, όπως η καρδιά, ο εγκέφαλος και τα νεφρά. Η δυσκαμψία-διατασιμότητα αναφέρεται στην ικανότητα της αρτηρίας να διατείνεται όταν δέχεται το σφυγμικό κύμα από την καρδιά και να επανέρχεται στο αρχικό της σχήμα, κατά τη διάρκεια της διαστολής.
Υπάρχουν καμπύλες μέτρησης που περιγράφουν την αυξητική τάση της δυσκαμψίας των αρτηριών με την ηλικία και βάση αυτών μπορεί να γίνεται σύγκριση, ένα κάποιος έχει μεγαλύτερη από το «φυσιολογικό» δυσκαμψία στις αρτηρίες του. Η μέτρηση μπορεί να γίνει με ειδικά ιατρικά μηχανήματα που έχουν οι εξειδικευμένοι γιατροί.
Οι έρευνες δείχνουν ότι όσο μεγαλύτερη είναι η δυσκαμψία των αρτηριών τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος ανάπτυξης επιπλοκών. Βάση αυτών των δεδομένων η δυσκαμψία- διατασιμότητα των αρτηριών θα όφειλε να είναι θεραπευτικός στόχος. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι μέχρι σήμερα δεν έχουν δημιουργηθεί φάρμακα γι αυτό το σκοπό. Η έρευνα πλέον κατευθύνεται στη προσπάθεια ανακάλυψης νέων ουσιών που θα μπορούν να φρενάρουν ή να αναστρέφουν την δυσκαμψία- διατασιμότητα των αρτηριών.
Οι σημερινές οδηγίες για την θεραπεία της υπέρτασης έχουν σαν βάση την συνύπαρξη άλλων νοσημάτων, όπως ο διαβήτης για να ληφθεί η απόφαση για μια επιθετική ή όχι θεραπεία. Υπάρχουν όμως διαβητικοί που δεν έχουν πρόβλημα δυσκαμψίας στις αρτηρίες τους, σε σύγκριση με άλλους διαβητικούς που έχουν το ίδιο επίπεδο ρύθμισης του σακχάρου τους και έχουν το ίδιο χρονικό διάστημα τη νόσο. Γίνεται αντιληπτό ότι δεν είναι σωστό, οι δύο παραπάνω ασθενείς να θεραπεύονται με τον ίδιο τρόπο ως προς την υπέρτασή τους. Θα πρέπει δηλαδή στους παράγοντες κινδύνου να προστεθεί και η εξέλιξη της νόσου και μια τέτοια πληροφορία μπορεί να μας την δώσει η μέτρηση της αρτηριακής δυσκαμψίας-διατασιμότητας.
Η λογική μελέτης της εξέλιξης της υπέρτασης με βάση τη δυσκαμψία-διατασιμότητα των αρτηριών και όχι απλά με την επίτευξη στόχων αρτηριακής πίεσης είναι πιο ρεαλιστική και πιο ωφέλιμη για τον ασθενή. Για παράδειγμα κάποιος που έχει οριακή συστολική πίεση, θα πρέπει να πάρει αντι-υπερτασική αγωγή πιο γρήγορα αν η δυσκαμψία των αρτηριών είναι μεγαλύτερη του αναμενομένου. Αυτό θα τον βοηθούσε σημαντικά στη πρόληψη ανάπτυξης επιπλοκών. Αντίθετα κάποιος άλλος με οριακή συστολική υπέρταση και φυσιολογική διατασιμότητα των αρτηριών θα μπορούσε να ακολουθήσει διατροφή και άσκηση σαν μέσο μείωσης της αρτηριακής του πίεσης, χωρίς να χρεωθεί την φαρμακευτική αγωγή.
Τα σημερινά φάρμακα δεν έχουν σαν στόχο την δυσκαμψία-διατασιμότητα των αρτηριών, παρόλα αυτά την επηρεάζουν. Ποια είναι η καλύτερη επιλογή προς το παρόν κρίνεται εκ του αποτελέσματος σε συνεργασία με τον γιατρό.
Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξέταση και τη συμβουλή του γιατρού σας.
