Διαβητική Κετοξέωση από τους SGLT2i. Η απειλή παραμένει.

Η Διαβητική Κετοξέωση, στον Διαβήτη τύπου 2, είναι μια σπάνια επιπλοκή. Η χρήση όμως μιας νέας κατηγορίας φαρμάκων, αυτή των SGLT2i, την φέρνει στο προσκήνιο. Σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο New England Journal of Medicine, από τον Michael Fralick, MD, and colleagues (Brigham and Women’s Hospital, Boston, Massachusetts), αποκαλύπτεται ότι ο κίνδυνος ανάπτυξης της επιπλοκής διπλασιάζεται σε όσους παίρνουν SGLT2i. Οι φαρμακευτικές ουσίες, αυτής της κατηγορίας που κυκλοφορούν είναι η καναγλιφλοζίνη, εμπαγλιφλοζίνη και η νταπαγλιφλοζίνη.
Πιο γνωστή είναι η Διαβητική κετοξέωση στον Διαβήτη τύπου 1. Σε αυτόν προκαλείται όταν υπάρχουν υψηλές τιμές σακχάρου και ταυτόχρονα έλλειψη ινσουλίνης. Ο συνδυασμός αυτός προκαλεί έντονη λιπόλυση, η οποία παράγει κετονοσώματα. Τα τελευταία λόγω του φορτίου τους αλλάζουν την οξύτητα του αίματος, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται μεταβολική οξέωση. Η κατάσταση αυτή είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη και απειλητική για τη ζωή των ασθενών. Η θεραπεία της χρειάζεται διακομιδή σε νοσοκομείο.
Ρύθμισε τον Διαβήτη σου και ζήσε φυσιολογικά!
Εάν έχεις Διαβήτη δεν είσαι μόνος… Μπορείς να βελτιώσεις την κατάσταση σου και να ζήσεις φυσιολογικά! Κάνε την ρύθμιση του Διαβήτη μαζί μας…
Παρόμοια εκδήλωση διαβητικής κετοξέωσης μπορεί να εμφανισθεί και στον Διαβήτη τύπου 2, σπανιότερα βέβαια. Η χρήση όμως των SGLT2i προκαλεί μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Συγκεκριμένα, αναπτύσσεται μεταβολική οξέωση, χωρίς να υπάρχουν εμφανώς υψηλές τιμές σακχάρου. Γι’ αυτό η εκδήλωση της χαρακτηρίστηκε με έναν νεολογισμό ως Ευγλυκαιμική Διαβητική Κετοξέωση. Η κατάσταση αυτή συνήθως εκδηλώνεται όταν συνυπάρχει ένα στρες στον οργανισμό, όπως χειρουργείο, ή ασθένεια.
Πόσο συχνή είναι η Διαβητική Κετοξέωση, λόγω των SGLT2i;
Σύμφωνα με την μελέτη που αναφερόμαστε, ο κίνδυνος για την Διαβητική Κετοξέωση στον Διαβήτη τύπου 2, από την χρήση SGLT2i, είναι διπλάσιος σε σχέση με την χρήση DPP4i. Οι DPP4i είναι φαρμακευτικές ουσίες, που κυκλοφόρησαν πριν τους SGLT2i. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν η σιταγλιπτίνη, η βινταγλιπτίνη, η λιναγλιπτίνη, η σάξαγλιπτίνη και η αλογλιπτίνη.
Η σύγκριση μεταξύ των δύο κατηγοριών έγινε σε 38045 άτομα που είχαν όμοια χαρακτηριστικά. Οι μισοί έπαιρναν SGLT2i και οι υπόλοιποι DPP4i. Από την καταγραφή των νοσηλειών και των διαγνώσεων, που είχαν τα άτομα αυτά κατά τη διάρκεια της θεραπείας τους, αποκαλύφθηκε αυξημένος κίνδυνος για Διαβητική Κετοξέωση σε όσους έπαιρναν SGLT2. Ο κίνδυνος αυτός ήταν διπλάσιος, σε σχέση με αυτούς που έπαιρναν DPP4i, ο απόλυτος αριθμός των περιστατικών όμως, ήταν πολύ μικρός.
Συγκεκριμένα, στην μελέτη αναφέρονται 4,9 περιστατικά στα 1000 άτομα/έτος, για όσους έπαιρναν SGLT2i. Αντίθετα, τα περιστατικά για όσους έπαιρναν DPP4i ήταν 2,2 σε 1000 άτομα/έτος. Αυτό που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι τα περισσότερα περιστατικά εμφανίζονται τις πρώτες 180 ημέρες μετά την έναρξη της αγωγής.
Τα δεδομένα αυτά υποχρεώνουν τους γιατρούς να είναι προσεκτικοί. Σημαντικό είναι να γίνεται ενημέρωση στους ασθενείς για τα συμπτώματα που μπορεί να σχετίζονται με την ανάπτυξη της Διαβητικής Κετοξέωσης. Τα συμπτώματα αυτά είναι δυσφορία, ταχύπνοια, ταχυπαλμία, κοιλιακό άλγος και έμετος. Προληπτικά, οι SGLT2i θα πρέπει να διακόπτονται όταν υπάρχει λοιμώδες νόσημα, ή όταν προγραμματίζεται χειρουργείο.
Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξέταση και τη συμβουλή του γιατρού σας.

