Ινσουλίνη σε χάπι, για πρόληψη Διαβήτη τύπου 1

Η ινσουλίνη σε χάπι μπορεί να καθυστερήσει την έναρξη του Διαβήτη τύπου 1. Το όφελος αυτό αναφέρεται σε παιδιά ή εφήβους, που έχουν στην οικογένεια τους άτομα με Διαβήτη τύπου 1. Προϋπόθεση είναι τα παιδιά να παρουσιάζουν τα ίδια αντισώματα κατά των νησιδίων του παγκρέατος και να έχουν χαμηλή έκκριση ινσουλίνης.
Η είδηση προέρχεται από την έρευνα Oral Insulin for Prevention of Diabetes in Relatives at Risk for Type 1 Diabetes Mellitus trial, που ανακοινώθηκε στο American Diabetes Association (ADA) 2017 Scientific Sessions. Η συγκεκριμένη έρευνα είχε σαν σκοπό να διερευνήσει την πιθανότητα να ανασταλεί η ανάπτυξη του Διαβήτη τύπου 1 σε άτομα που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο. Τέτοια άτομα είναι παιδιά, ή έφηβοι, που έχουν πρώτου βαθμού συγγενείς με Διαβήτη τύπου 1.
Ρύθμισε τον Διαβήτη σου και ζήσε φυσιολογικά!
Εάν έχεις Διαβήτη δεν είσαι μόνος… Μπορείς να βελτιώσεις την κατάσταση σου και να ζήσεις φυσιολογικά! Κάνε την ρύθμιση του Διαβήτη μαζί μας…
Όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα της έρευνας υπήρξε απογοήτευση. Η χορήγηση ινσουλίνης σε χάπι δεν υπερείχε από το εικονικό φάρμακο, στον αριθμό και στον χρόνο ανάπτυξης νέων περιστατικών Διαβήτη τύπου 1.
Μετά από πιο λεπτομερή ανάλυση όμως, διαπιστώθηκε ότι μια μικρή υπό-ομάδα ατόμων, είχαν ωφεληθεί σημαντικά από την χρήση της πόσιμης ινσουλίνης. Τα άτομα αυτά είχαν ταυτόσημο τύπο αντισωμάτων και χαμηλή έκκριση ινσουλίνης.
Η συγκεκριμένη ομάδα καθυστέρησε να αναπτύξει Διαβήτη τύπου 1, κατά 2.5 χρόνια, σε σχέση με την ομάδα του εικονικού φαρμάκου. Η ανακοίνωση του στοιχείου αυτού έδωσε ελπίδες για την κατανόηση του μηχανισμού ανάπτυξης της νόσου. Η έρευνα τώρα θα επικεντρωθεί στην διερεύνηση των διαφορετικών τύπων αντισωμάτων και σε διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης.
Ινσουλίνη σε χάπι και διαφορετικές ομάδες ατόμων
Στην μελέτη που συζητάμε χορηγήθηκε ινσουλίνη σε χάπι. Διερευνήθηκε η πιθανότητα μείωσης του αριθμού και του χρόνου εκδήλωση του Διαβήτη τύπου 1, σε άτομα υψηλού κινδύνου.
Τα άτομα χωρίστηκαν σε 4 ομάδες ανάλογα με την ύπαρξη συγκεκριμένων αντισωμάτων και του επιπέδου έκκρισης της ινσουλίνης. Τα αντισώματα ήταν τα μικρό-αντισώματα κατά της ινσουλίνης (mIAA), αυτό-αντισωμάτα κατά των νησιδίων του παγκρέατος (ICA), αντισώματα έναντι γλουταμικής αποκαρβοξυλάσης (GAD), αντισώματα του αντιγόνο-2 των νησιδίων (ΙΑ-2).
Οι ομάδες ήταν ως εξής:
1η ομάδα: 389 άτομα με mIAA, ICA ή GAD, ΙΑ-2 και υψηλή έκκριση ινσουλίνης
2η ομάδα: 55 άτομα με mIAA, ICA ή GAD, IA-2 και χαμηλή έκκριση ινσουλίνης
3η ομάδα: 114 άτομα με mAA, GAD, IA-2 και υψηλή έκκριση ινσουλίνης
4η ομάδα: 2 άτομα με mIAA, GAD ή ΙΑ-2 και χαμηλή έκκριση ινσουλίνης
Τα αποτελέσματα
Σε όλες τις ομάδες χορηγήθηκαν καθημερινά είτε 7,5 mg/dl ινσουλίνης σε χάπι, ή εικονικό φάρμακο. Κάθε 6 μήνες υποβάλλονταν σε καμπύλη γλυκόζης και παρακολουθήθηκαν για 8 έτη. Στην πρώτη ομάδα το 8,8% των ατόμων που έπαιρναν ινσουλίνη ανέπτυξαν Διαβήτη τύπου 1, σε αντίθεση με το εικονικό φάρμακο που το ποσοστό ήταν 10,2. Η διαφορά αυτή δεν θεωρείται στατιστικά σημαντική (HR: 0,87 p=0,42). Ομοίως δεν ήταν σημαντικές οι διαφορές για τις ομάδες 3 και 4.
Η ομάδα 2 όμως παρουσίασε στατιστικά σημαντικά αποτελέσματα. Δηλαδή, μόνο το 18% των ατόμων που έλαβαν ινσουλίνη σε χάπι, ανέπτυξαν Διαβήτη τύπου 1. Αντίθετα το 34,1% των ατόμων που έλαβαν εικονικό φάρμακο ανέπτυξαν Διαβήτη τύπου 1. Η διαφορά αυτή θεωρείται σημαντική, καθώς μειώνεται ο σχετικός κίνδυνος ανάπτυξης Διαβήτη τύπου 1, κατά 55% (HR:0,45 p=0,001). Ο χρόνος εμφάνισης του Διαβήτη τύπου 1 υπολογίστηκε 2,5 χρόνια αργότερα, από ότι στο εικονικό φάρμακο.
Τα αποτελέσματα αυτά μας διδάσκουν ότι δεν αναπτύσσουν όλοι με τον ίδιο τρόπο Διαβήτη τύπου 1. Χρειάζεται εξατομίκευση, τόσο στη διάγνωση, όσο και στην προσέγγιση της πρόληψης. Περισσότερες μελέτες αναμένονται στο πεδίο αυτό.
Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξέταση και τη συμβουλή του γιατρού σας.

