Πολλαπλασιασμός β-κυττάρων, στη θεραπεία του Διαβήτη.

Η απόλυτη θεραπεία για τον Διαβήτη είναι να μπορέσουμε να αναπαράγουμε λειτουργικά και βιώσιμα β-κύτταρα στον οργανισμό μας. Επειδή η γέννηση, η λειτουργία και ο θάνατος των β-κυττάρων καθορίζεται από γονίδια, η γονιδιακή θεωρία είναι μια ελπιδοφόρα προσέγγιση.
Τα β-κύτταρα βρίσκονται στο πάγκρεας και είναι υπεύθυνα για την παραγωγή της ινσουλίνης. Στον Διαβήτη τύπου 1, τα κύτταρα αυτά καταστρέφονται από αυτο-αντισώματα. Αντίθετα, στον Διαβήτη τύπου 2, χάνουν την λειτουργικότητα τους και μειώνουν τον αριθμό τους, λόγω αυξημένου ρυθμού απόπτωσης.
Ρύθμισε τον Διαβήτη σου και Ζήσε Φυσιολογικά! Μάθε πως…
Και στις δυο περιπτώσεις, ο πολλαπλασιασμός των β-κυττάρων, θα έδινε οριστική θεραπεία. Μέχρι τώρα γνωρίζουμε ότι αυτό είναι εφικτό, δεν γνωρίζουμε όμως, ποιος είναι ο σωστός τρόπος να το κάνουμε. Σε παλαιότερη μελέτη φάνηκε ότι ουσίες όπως, τα harmine analogs, αυξάνουν τον αριθμό των ανθρώπινων β-κυττάρων σε μοντέλα ποντικών. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα καλύτερη γλυκαιμική ρύθμιση, στους ποντικούς.
Ινσουλίνωμα και Διαβήτης
Στις 3 οκτωβρίου 2017, δημοσιεύθηκε στο Nature Communications μια εργασία, η οποία αναφέρεται στον πολλαπλασιασμό των β-κυττάρων, με την χρήση της γονιδιακής θεραπείας. Οι ερευνητές από το Icahn School of Medicine at Mount Sinai, New York, προσπάθησαν να αποκωδικοποιήσουν το DNA των β-κυττάρων, συγκρίνοντας το γενετικό υλικό αυτών με αντίστοιχων β-κυττάρων από καλοήθη ινσουλινώματα.
Τα ινσουλινώματα είναι όγκοι των β-κυττάρων, στην πλειονότητα των οποίων είναι καλοήθη. Σε αυτά παρατηρείται τοπική αύξηση του αριθμού των β-κυττάρων. Αυτά είναι λειτουργικά, παράγουν ινσουλίνη και είναι η αιτία, για την εμφάνιση μιας κλινικής εικόνας, με πολλές υπογλυκαιμίες.
Στόχος της έρευνας ήταν να απομονώσουν β-κύτταρα από καλοήθη ινσουλινώματα και να καταγράψουν τις διαφορές στα γονίδια που λειτουργούν, ή είναι απενεργοποιημένα, σε σχέση με αυτών των φυσιολογικών β-κυττάρων. Από την καταγραφή αυτή προέκυψαν 3709 διαφοροποιημένα, από τα οποία τα 2125 είναι ενεργοποιημένα και τα 1584 κατεσταλμένα.
Οι ερευνητές χρησιμοποιώντας αδενοϊούς μπόρεσαν να υπό-εκφράσουν, ή να υπέρ-εκφράσουν, αντίστοιχα γονίδια στα φυσιολογικά β-κύτταρα. Αποτέλεσμα ήταν να καταλήξουν σε έναν συνδυασμό υπέρ-έκφρασης του γονιδίου EZH2 και αποσιώπησης του CDKN1C, ο οποίος ήταν περισσότερο αποτελεσματικός στον πολλαπλασιασμό των φυσιολογικών β-κυττάρων.
Η πρακτική αυτή θα είναι η θεραπεία του μέλλοντος, τόσο του Διαβήτη, όσο και άλλων χρόνιων νοσημάτων, στον βαθμό που αυτά επηρεάζονται από την λειτουργία γονιδίων.
Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξέταση και τη συμβουλή του γιατρού σας.

