Μετάβαση στο περιεχόμενο
Κλείστε ραντεβού

Μειώστε τα φάρμακα του Διαβήτη, στους ηλικιωμένους.

Δρ. Δημήτρης Ρηγόπουλος 3 Ιανουαρίου 2018 3 λεπτά ανάγνωση
ηλικιωμένους

ηλικιωμένουςΕρευνητές, από το Bruyère Research Institute της Οττάβα του Καναδά, δημοσίευσαν έναν αλγόριθμο, τον οποίο οι ιατροί θα πρέπει να συμβουλεύονται, ώστε να μειώνουν τη φαρμακευτική αγωγή, στους ηλικιωμένους. Θα πρέπει να εκτιμάται η κατάσταση του κάθε ασθενή και αναλόγως τα φάρμακα θα μειώνονται, θα αλλάζουν, ή θα διακόπτονται. Από τον αλγόριθμο αυτόν δεν ξεφεύγει ούτε η ινσουλίνη, όπου σε ορισμένες περιπτώσεις θα πρέπει να μειώνεται, ή να διακόπτεται και αυτή.

Ο σκοπός του νέου αλγόριθμου είναι να αποφευχθούν οι υπογλυκαιμίες στα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Τα άτομα αυτά μπορεί να είναι ευαίσθητα, να συνυπάρχουν άλλα νοσήματα και να λαμβάνουν πολλά φάρμακα, τα οποί μπορεί να αλληλοεπιδρούν με αυτά του Διαβήτη.

Ηλικιωμένα άτομα ορίζονται αυτά, που είναι μεγαλύτερα από 65 ετών. Επιμέρους ομάδες είναι οι νέοι-ηλικιωμένοι (65-74 ετών), οι μέσο-ηλικιωμένοι (75-84 ετών) και οι υπερήλικες (>85 ετών). Όσο πιο προχωρημένη είναι η ομάδα, τόσο πιο ευαίσθητα είναι τα άτομα. Στους νέους ηλικιωμένους μπορούμε να επιδιώξουμε καλή ρύθμιση του σακχάρου, δηλαδή γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη κάτω του 7%. Σε αυτούς φαίνεται ότι η καλή ρύθμιση μειώνει την ανάπτυξη των μικροαγγειακών επιπλοκών. Δεν έχει όμως αποδειχθεί κάτι τέτοιο στις γηραιότερες ομάδες.

Αντ΄ αυτού, αυξάνει ο κίνδυνος ανάπτυξης επεισοδίων υπογλυκαιμίας. Ο αυστηρός έλεγχος στα μεγαλύτερα άτομα, σε συνδυασμό με την εμφάνιση υπογλυκαιμιών, σχετίζονται με μειωμένη νοητική λειτουργία, πτώσεις, κατάγματα, τροχαία ατυχήματα και ανάπτυξη Επιληψίας. Τα άτομα αυτά επισκέπτονται συχνότερα τα νοσοκομεία και νοσηλεύονται συχνότερα. Το κόστος σε χρήμα και σε ποιότητα ζωής υπερβαίνει την επίτευξη καλής ρύθμισης του σακχάρου. Έτσι οι στόχοι στη ρύθμιση του σακχάρου θα πρέπει να χαλαρώνουν. Η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη, σε ηλικιωμένα άτομα με πολλά προβλήματα υγείας, θα πρέπει να είναι μεταξύ 7-8,5%. Επίσης σε άτομα που αντιμετωπίζουν σοβαρό κίνδυνο απώλειας της ζωής τους, μπορούν να έχουν υψηλότερες τιμές σακχάρου.

Ο αλγόριθμος

Αρχικά θα πρέπει να εκτιμάται ο κάθε ασθενής ξεχωριστά. Εάν υπάρχει κίνδυνος υπογλυκαιμίας από την τρέχουσα αγωγή, ή αν το άτομο είναι επιβαρυμένο και από άλλα νοσήματα, τίθεται ένας πιο χαλαρός στόχος, στη ρύθμιση του Διαβήτη.

Η μείωση της φαρμακευτικής αγωγής ξεκινά από την μείωση, ή διακοπή φαρμάκων που ενδέχεται να προκαλέσουν υπογλυκαιμία. Τέτοια είναι οι σουλφονυλουρίες και η ινσουλίνη. Οι σουλφονυλουρίες θα πρέπει να αντικαθίστανται από άλλες κατηγορίες φαρμάκων. Οι ινσουλίνες θα πρέπει να περιορίζονται σε μια βασική ινσουλίνη και να μειώνονται ή να διακόπτονται τα μίγματα και οι γευματικές ινσουλίνες, σε ασθενείς με Διαβήτη τύπου 2. Όπου είναι δυνατόν θα πρέπει να διακόπτονται όλες οι ινσουλίνες και να γίνεται προσπάθεια ρύθμισης με δισκία και διατροφή.

Φάρμακα που μεταβολίζονται στα νεφρά θα πρέπει να προσαρμόζεται η δόση τους, ή να διακόπτονται. Με δεδομένη την έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας, τα φάρμακα αυτά ενδέχεται να προκαλέσουν υπογλυκαιμίες.

Ο έλεγχος των αλλαγών, θα πρέπει να γίνεται σε σύντομο χρονικό διάστημα. Θα πρέπει να γίνεται εκτίμηση των τιμών του σακχάρου, κάθε 1-2 εβδομάδες. Στον έλεγχο περιλαμβάνονται και αναφορές για συμπτώματα υπογλυκαιμίας, αλλά και υπεργλυκαιμίας όπως δίψα, πολυουρία.

Ο ιατρός Δημήτρης Ρηγόπουλος
Το άρθρο έγραψε ο Δρ. Δημήτρης Ρηγόπουλος Ειδικός Παθολόγος, MD, PhD, Διευθυντής της Α΄ Παθολογικής Κλινικής ΝΙΜΤΣ, SCOPE Certified από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Παχυσαρκίας. Βιογραφικό

Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξέταση και τη συμβουλή του γιατρού σας.