Μυκητιασικές λοιμώξεις και διαβητικό έλκος.

Μελέτες κατά το παρελθόν έχουν αποδείξει ότι οι μυκητιασικές
λοιμώξεις αυξάνουν τον κίνδυνο δημιουργίας διαβητικών ελκών, παρέχοντας έτσι
μια πιθανή πύλη εισόδου για βακτηριακές λοιμώξεις όπως είναι το ερυσίπελας. Σε
95 διαβητικούς ασθενείς που εξετάσθηκαν και είχαν ονυχομυκητίαση στα πόδια, το
82% είχαν προφανή σημάδια της μυκητίασης. Σε αυτούς το 84,6% αποδείχτηκε η
μυκητίαση με καλλιέργεια και ο πιο συχνός μύκητας ήταν το δερματόφυτο T. Rubrum. Έκπληξη δημιούργησε το υψηλό
ποσοστό των ασθενών που βρέθηκαν θετικοί σε μυκητίαση χωρίς να έχουν εμφανή
μυκητίαση και ενώ οι ίδιοι ανάφεραν, ότι ήταν ιδιαίτερα σχολαστικοί με την
περιποίηση των ποδιών τους.
Το αποτέλεσμα αυτό μας λέει ότι ακόμα και σοβαρές
μυκητισιακές λοιμώξεις στους διαβητικούς, που δεν παρουσιάζουν φλεγμονώδη
αντίδραση, πολύ συχνά εκλαμβάνεται ως απλή ξηροδερμία. Αν και οι διαβητικοί
γνωρίζουν ότι οι μυκητιάσεις σχετίζονται με την διαβητική νευροπάθεια, δεν το
λαμβάνουν πάντα υπόψη τους. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να υπάρχει πιο
λεπτομερής ενημέρωση των διαβητικών και περισσότερη εκπαίδευση, για την αποφυγή
των διαβητικών ελκών στα πόδια.
Στη πραγματικότητα λόγω έλλειψης χρόνου κατά την διάρκεια της
ιατρικής εξέτασης δεν είναι δυνατή, τόσο λεπτομερής εξέτασης και εκπαίδευσης. Οι
ασθενείς που έχουν διαβητική νευροπάθεια, επειδή έχουν αυξημένο κίνδυνο
ανάπτυξης ελκών στα πόδια, θα πρέπει να απευθύνονται σε διαβητολόγους, με ειδίκευση στο διαβητικό
πόδι.
Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξέταση και τη συμβουλή του γιατρού σας.

