Όζοι θυρεοειδούς. Πότε κάνουμε βιοψία.
Αρχείο: το άρθρο γράφτηκε το 2012 και μπορεί να μην ισχύει σήμερα. Για τη δική σας περίπτωση μιλήστε με τον γιατρό σας.

Κάθε όζος που αναπτύσσεται στο θυρεοειδή υπάρχει ένας μικρός κίνδυνος να εξελιχθεί σε καρκίνο. Από τη μορφολογία των όζων, στο υπερηχογράφημμα, οι όζοι μπορεί να χαρακτηρισθούν ως ύποπτοι ή όχι. Τη τελική απάντηση ,όμως, αν κάποιος όζοςεμπεριέχει καρκινικά στοιχεία τη λαμβάνουμε από την βιοψία του συγκεκριμένου όζου.
Το 4% του πληθυσμού έχει τουλάχιστον ένα ψηλαφητό όζο στο θυρεοειδή. Το 50% του πληθυσμού έχει όζους που αποκαλύπτονται σε τυχαίο έλεγχο με υπερηχογράφημμα στο θυρεοειδή. Το ερώτημα που προκύπτει είναι τι κάνουμε; Κάνουμε βιοψία σε όλους;
Οι μεγαλύτερες επιστημονικές εταιρίες που αφορούν στο θυρεοειδή έχουν εκδόσει οδηγίες για το τι πρέπει να γίνει:
Η ΑΤΑ (American Thyroid Association) από το 2009 προτείνει να γίνεται βιοψία σε όλους τους όζους που έχουν μέγεθος μεγαλύτερο από5 χιλιοστά, σε αυτούς που χαρακτηρίζονται ως άτομα υψηλού κινδύνου, για την ανάπτυξη καρκίνου του θυρεοειδούς. τέτοια άτομα είναι αυτά που έχουν εκτεθεί σε ραδιενέργεια σε μικρή ηλικία, αυτοί που παρουσιάζουν γρήγορη αύξηση του μεγέθους του όζου, αυτοί που εμφανίζουν βραχνάδα, παράλυση των φωνητικών χορδών, δυσφαγία ή αυτοί που έχουν ιστορικό καρκίνου του θυρεοειδούς στην οικογένεια, ή πάσχουν από σύνδρομο πολλαπλής ενδοκρινούς νεοπλασίας.
Για τους ασθενείς που δεν είναι υψηλού κινδύνου, οι οδηγία είναι πρώτα να ελέγχονται για την ύπαρξη διογκωμένων τραχηλικών λεμφαδένων. Αν όντως υπάρχουν, τότε πρέπει να γίνεται βιοωία στο λεμφαδένα, χωρίς να είναι απαραίτητη η βιοψία του όζου.
Οι όζοι που έχουν μικροασβεστώσεις είναι επικίνδυνοι για την ανάπτυξη θυλώδους καρκίνου. Γι αυτό θε πρέπει να γίνεται βιοψία σε όλους αυτούς τους όζους που έχουν μέγεθος πάνω από 10 χιλιοστά, ακόμα και αν ο ασθενής δεν είναι, με την προηγούμενη έννοια υψηλού κινδύνου.
Οι όζοι μπορεί να είναι συμπαγείς, μικτοί συμπαγείς-κυστικοί και καθαρά κυστικοί. Στα ‘ατομα που δεν χαρακτηρίζονται υψηλού κινδύνου, βιοψία συνιστάται να γίνεται στους συμπαγείς υπο-ηχοικούς, που έχουν διάμετρο μεγαλύτερη από 10 χιλιοστά. Επίσης οι ισο-ηχοικοί και υπέρ-ηχοικοί όζοι θα πρέπει να ελέγχονται με βιοψία αν ξεπερνούν τα 10 χιλιοστά. Οι μικτοί συμπαγείς-κυστικοί όζοι θα πρέπει να τους γίνεται βιοψία όταν είναι πάνω από 15 χιλιοστά, εάν έχουν ανώμαλο περίγραμμα, μικροασβεστώσεις και διηθήσεις στο γύρω ιστό. Αν όμως το μέγεθος ξεπερνάει τα 20 χιλιοστά, τότε προτείνεται να γίνεται βιοψία ανεξάρτητα από τη μορφολογία των μικτών συμπαγών-κυστικών όζων. Τέλος σύμφωνα με την ΑΤΑ οι καθαρά κυστικοί όζοι σε μη ψηλού κινδύνου ασθενών δεν θα πρέπει να γίνεται βιοψία.
Σημειώνουμε ότι οι μελέτες λένε τελικά, ότι το μέγεθος των όζων δεν είναι αξιόπιστο κριτήριο για την πρόληψη του καρκίνου του θυρεοειδούς. Τα μεγέθη που αναφέρονται παραπάνω τείνουν να γίνουν μικρότερα και το 2013 αναμένονται νέες οδηγίες από την ΑΤΑ.
Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξέταση και τη συμβουλή του γιατρού σας.

