Μετάβαση στο περιεχόμενο
Κλείστε ραντεβού

Πότε κάνουμε βιοψία σε όζο θυρεοειδούς

Δρ. Δημήτρης Ρηγόπουλος 10 Αυγούστου 2013 2 λεπτά ανάγνωση
Th

Οι όζοι στο θυρεοειδή είναι πολύ συχνοί. Το 4% των ανθρώπων έχουν ψηλαφητό λεμφαδένα, ενώ το 50% του πληθυσμού βρίσκει έναν ή περισσότερους όζους, κατά τη διάρκεια μιας προληπτικής εξέτασης του θυρεοειδούς. Ο κίνδυνος που υπάρχει σε κάθε όζο είναι ή πιθανότητα ανάπτυξης καρκίνου σε αυτόν. Η προοπτική αυτή γεννά την ανάγκη προληπτικού ελέγχου των όζω ακόμα και με τη διενέργεια βιοψίας.

Δεν είναι δυνατόν όμως να κάνουμε βιοψία σε όλους τους όζους, για αυτό έχουν δοθεί κάποιες κατευθύνσεις για το πότε πρέπει να το κάνουμε αυτό. Πιο συγκεκριμένα η Αμερικανική Εταιρεία Θυρεοειδούς συστήνει αρχικά να διευκρινίζουμε από το ιστορικό του ασθενούς εάν είναι υψηλού ή χαμηλού βαθμού κινδύνου για ανάπτυξη καρκίνου στον θυρεοειδή. Υψηλού κινδύνου είναι τα άτομα που έχουν εκτεθεί σε ακτινοβολία σε μικρή ηλικία, τα άτομα που παρουσιάζουν ταχεία αύξηση του μεγέθους ενός όζου, αυτά που παρουσιάζουν βραχνάδα ή δυσκαταποσία. Επίσης υψηλού κινδύνου είναι αυτά που έχουν ιστορικό καρκίνου του θυρεοειδούς στην οικογένεια, ή ιστορικό συνδρόμου πολλαπλής πολλαπλής ενδοκρινικής νεοπλασίας. Στα άτομα υψηλού κινδύνου, λοιπόν, η οδηγία είναι να λαμβάνουμε βιοψία σε κάθε όζο που ξεπερνά τα 5 χιλιοστά.

Στα άτομα που ο κίνδυνος ανάπτυξης καρκίνου του θυρεοειδούς είναι χαμηλός, θα πρέπει να αναζητείται η ύπαρξη ανώμαλων τραχηλικών λεμφαδένων. Εάν όντως υπάρχουν ανώμαλοι λεμφαδένες τότε θα πρέπει να επιχειρείται βιοψία στους λεμφαδένες, με ή χωρίς ταυτόχρονη βιοψία από τους όζους. Στους λεμφαδένες που παρουσιάζουν μικρο-επασβεστώσεις θα πρέπει να γίνεται βιοψία εάν αυτοί είναι μεγαλύτεροι από 1 εκατοστό.

Για τους ανθρώπους που χαρακτηρίζονται χαμηλού κινδύνου, δεν έχουν παθολογικούς λεμφαδένες, ή μικρο-επασβεστώσεις, η τακτική διαφοροποιείται ανάλογα της σύνθεσης των όζων. Οι όζοι μπορεί να είναι συμπαγείς, μικτοί συμπαγείς-κυστικοί, σπονγκόειδείς, ή να διαχέονται στο περιβάλλοντα ιστό. Βιοψία συνιστάται σε όλους τους συμπαγείς υποηχοϊκούς όζους που ξεπερνούν το 1 εκατοστό σε διάμετρο. Οι ισοηχοϊκοί και υπερηχϊκοί όζοι μπορούν να ελέγχονται με βιοψία όταν είναι μεγαλύτεροι από 1,5 εκατοστά. Επίσης για όζους μικτούς συμπαγείς-κυστικούς η βιοψία θα πρέπει να γίνεται για μέγεθος μεγαλύτερο του 1,5 εκατοστά, όταν έχουν ανώμαλα όρια, μικοασβεστώσεις, ή αν διαχέονται στο περιβάλλοντα ιστό. Αντίθετα αν η μικτοί όζοι δεν έχουν τα παραπάνω χαρακτηριστικά τότε η βιοψία θα πρέπει να γίνεται σε μεγαλύτερα μεγέθη της τάξης των 2 εκατοστών. Το ίδιο ισχύει για τους σπογκοειδείς όζους και γίνεται βιοψία για μέγεθος πάνω από 2 εκατοστά, ενώ η καθαρά κυστικοί όγκοι δεν θα πρέπει να ελέγχονται με βιοψία.

Ιατρειο: Λ. Κηφισίας 30, Αθήνα.

Ο ιατρός Δημήτρης Ρηγόπουλος
Το άρθρο έγραψε ο Δρ. Δημήτρης Ρηγόπουλος Ειδικός Παθολόγος, MD, PhD, Διευθυντής της Α΄ Παθολογικής Κλινικής ΝΙΜΤΣ, SCOPE Certified από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Παχυσαρκίας. Βιογραφικό

Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξέταση και τη συμβουλή του γιατρού σας.