Αλδοστερόνη. Μια από τις αιτίες της υπέρτασης.

Η αλδοστερόνη είναι μια ορμόνη, που εκκρίνεται από τα επινεφρίδια και συμμετέχει στην ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης. Οι διαταραχές που σχετίζονται με αυξημένη έκκριση της αλδοστερόνης σχετίζουν και με αυξημένες τιμές αρτηριακής πίεσης.
Η κλασική νόσος που εκφράζεται με αυξημένη πίεση και αυτόνομη έκκριση αλδοστερόνης, λέγεται πρωτοπαθής υπεραλδοστερονισμός. Πρόκειται για μια καλοήθη υπερπλασία των επινεφριδίων, που συνοδεύεται από αυξημένη έκκριση αλδοστερόνης. Η υπερπλασία μπορεί να είναι στον έναν νεφρό, η και στους δύο. Πολλές φορές ανευρίσκονται μονήρη αδενώματα, τα οποία υπερεκκρίνουν την αλδοστερόνη. Θεωρείται ότι ο πρωτοπαθής υπεραλδοστερονισμός αφορά στο 5-10% των ατόμων, που πάσχουν από αρτηριακή υπέρταση.
Ο μηχανισμός με τον οποίο η αλδοστερόνη αυξάνει την αρτηριακή πίεση είναι η κατακράτηση άλατος και υγρών, από τα νεφρά. Η διερεύνηση της αλδοστερόνης, στα άτομα που πάσχουν από υπέρταση είναι σημαντική. Εφόσον αποδειχθεί ότι υπάρχει αυξημένη έκκριση αλδοστερόνης, η θεραπεία ενδέχεται να τροποποιηθεί με ανταγωνιστές της αλδοστερόνης. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να υπάρξει οριστική θεραπεία και με χειρουργική εξαίρεση αδενώματος, που προκαλεί την κατάσταση.
Νεότερα δεδομένα για την αλδοστερόνη
Πέρα από τον πρωτοπαθή υπεραλδοστερονισμό, η αυξημένη έκκριση αλδοστερόνης σε μικρότερο βαθμό, χαρακτηρίζει μια κατάσταση που ονομάζεται υποκλινικός πρωτοπαθής υπεραλδοστερονισμός. Νεότερα δεδομένα αποδεικνύουν ότι και οι μικρότερες τιμές αλδοστερόνης αυξάνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης αρτηριακής υπέρτασης.
Τα δεδομένα αυτά προκύπτουν από την μελέτη Multi-Ethnic Study of Atherosclerosis (MESA), που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου στο περιοδικό Annals of Internal Medicine. Στην μελέτη αυτή στρατολογήθηκαν 850 άτομα με φυσιολογική πίεση και παρακολουθήθηκαν για 10 χρόνια. Στην αρχή και στο τέλος μετρήθηκαν η δραστικότητα της ρενίνης (PRA) πλάσματος και η αλδοστερόνη. Η ρενίνη είναι μια ορμόνη που προκαλεί αύξηση της αλδοστερόνης. Σε περιπτώσεις αυτόνομης έκκρισης αλδοστερόνης, η ρενίνη είναι κατεσταλμένη.
Στον αρχικό έλεγχο διαπιστώθηκαν ότι 392 (46%) άτομα είχαν PRA λιγότερη από 0.50 microgram/liter per hour, η οποία θεωρείται ως κατεσταλμένη. Τα άτομα που παρουσίαζαν αυτήν την εικόνα ήταν άτομα κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας, γυναίκες και είχαν υψηλότερες τιμές συστολικής αρτηριακής πίεσης. Ταυτόχρονα, παρουσίαζαν μεγαλύτερες τιμές αλδοστερόνης.
Αυτά τα άτομα φάνηκε στο τέλος της 10ετίας ότι ανέπτυξαν σε μεγαλύτερο ποσοστό 85% αρτηριακή υπέρταση. Αντίθετα τα άτομα που δεν είχαν κατεσταλμένη PRA παρουσίασαν υπέρταση σε ποσοτό 54% . Ο κίνδυνος ανάπτυξης υπέρτασης σε άτομα με κατεσταλμένη PRA αυξάνεται κατά 68%.
Από την μελέτη φάνηκε τελικά ότι η αυξημένη αλδοστερόνη, σε συνδυασμό με μειωμένη δραστικότητα ρενίνης, αυξάνει τον κίνδυνο της υπέρτασης περισσότερο. Υπολογίστηκε ότι για κάθε 100-pmol/L αύξηση στη συγκέντρωση της αλδοστερόνης, σε άτομα με δραστικότητα ρενίνης χαμηλότερη από 0.50 microgram/liter per hour, ο κίνδυνος για ανάπτυξη υπέρτασης αυξάνεται 18%.
Συμπέρασμα
Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι ένα μεγαλύτερο ποσοστό ατόμων με υπέρταση, μπορεί να οφείλουν το πρόβλημα τους, σε κάποιο βαθμό μικρό ή μεγάλο, στην αυτόνομη έκκριση αλδοστερόνης. Η γνώση της κατάστασης μπορεί να οδηγήσεις και στην κατάλληλη θεραπεία.
Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξέταση και τη συμβουλή του γιατρού σας.
