Μετάβαση στο περιεχόμενο
Κλείστε ραντεβού

Οι γιατροί και το bullying στους ασθενείς του Διαβήτη.

Δρ. Δημήτρης Ρηγόπουλος 28 Φεβρουαρίου 2019 2 λεπτά ανάγνωση
bullying

bullyingΠοιος δεν φοβάται τον γιατρό όταν δεν έχουν πέσει τα σάκχαρα, ή δεν μειώθηκε το βάρος; Και πώς να μην φοβηθείς, όταν ο γιατρός κρατώντας τα αποτελέσματα σου συνοφρυώνεται. Κοιτάει μια τα νούμερα μια εσένα και νιώθεις σαν παιδί με κακούς βαθμούς στο σχολείο.

Δυστυχώς, το σκηνικό δεν σταματάει εκεί. Είσαι καθηλωμένος στην καρέκλα σου και δέχεσαι έναν καταρράκτη λεκτικής επίθεσης. «Γιατί δεν τα πήγες καλά;», «Δεν έκανες διαιτα;», «Περπάτησες;», «Τι σου έλεγα την προηγούμενη φορά;».

Και τι απαντάς; «μα εγώ….προσπάθησα!»

Δεν αμφιβάλει κανείς ότι οι παραπάνω διάλογοι είναι πολύ συνηθισμένοι, στα περισσότερα ιατρεία. Ποιο είναι το αποτέλεσμα όμως; Το αποτέλεσμα είναι ο ασθενής να απογοητεύεται και να φεύγει γεμάτος ενοχές: «Δεν θα τα καταφέρω ποτέ;». Είναι η σκέψη που τον ακολουθεί μετά την επίσκεψη στον γιατρό.

Αλλά και ο γιατρός έχει σκέψεις στο κεφάλι του: «Κρίμα, δεν θα τα καταφέρει, εγώ πάντως του τα είπα όλα, όσα έπρεπε να κάνει…κρίμα!»  Όπως αντιλαμβάνεστε ο συνδυασμός των σκέψεων ασθενή-γιατρού, που κατακλύζονται από ματαίωση και παραίτηση, δεν είναι η καλύτερη συνταγή για το καλό του ασθενή.

Πως φτάσαμε όμως σε αυτή την απελπισία; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο γιατρός έχει την γνώση και δίνει όσα περισσότερα μπορεί στον ασθενή του. Από την άλλη ο ασθενής δεν έχει και δεν είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει. Αυτό σημαίνει ότι η αποκλειστική ευθύνη για την μεταφορά του μηνύματος και των εντολών πέφτει στον γιατρό.

Το πρόβλημα ξεκινάει ότι μια εντολή δεν είναι μια σειρά λέξεων που ακολουθούν την λέξη πρέπει. Είναι κάτι παραπάνω… είναι μια φράση που θα χρειαστεί να διαπεράσει τα συναισθηματικά φίλτρα του ασθενούς. Ο φόβος της ασθένειας, η άρνηση, το άγχος, η θλίψη, ο θυμός, η οικογένεια, η εργασία, η ικανότητα και η ετοιμότητα του ασθενούς, διαστρεβλώνουν το μήνυμα του γιατρού.

Δηλαδή είναι πολύ μεγάλος ο δρόμος που πρέπει να διανύσει ο ασθενής, ώστε να ικανοποιήσει μια απλή εντολή του γιατρού. Το πιθανότερο λοιπόν, είναι να μην πετύχει.

Το λάθος των γιατρών είναι ότι δεν λαμβάνουν υπόψη όλα αυτά τα φίλτρα του ασθενούς. Για να εξιλεωθούν από την μεριά τους, τους είναι πιο εύκολο να ρίξουν τις ευθύνες στους «απείθαρχους» ασθενείς.

Η δική μου προσέγγιση στο θέμα αυτό είναι ότι δεν πρέπει να διατάζουμε τον ασθενή να κάνει κάτι. Αντίθετα, να διερευνούμε βήμα-βήμα τις δυνατότητες και να χτίζουμε την θεραπεία σύμφωνα με τον χώρο που διαθέτει ο ασθενής. Πρέπει να τον βοηθήσουμε να ανακαλύψει όλα όσα τον εμποδίζουν και να του μάθουμε τρόπους να τα ξεπερνάει.

Ο χρόνος είναι απαραίτητος για να αλλάξεις τον τρόπο που ζει κάποιος και οι γιατροί θα πρέπει να έχουν υπομονή. Άλλωστε ο Διαβήτης δεν είναι δρόμος ταχύτητας, είναι μαραθώνιος και αφορά σε όλη την ζωή.

Ο ιατρός Δημήτρης Ρηγόπουλος
Το άρθρο έγραψε ο Δρ. Δημήτρης Ρηγόπουλος Ειδικός Παθολόγος, MD, PhD, Διευθυντής της Α΄ Παθολογικής Κλινικής ΝΙΜΤΣ, SCOPE Certified από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Παχυσαρκίας. Βιογραφικό

Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξέταση και τη συμβουλή του γιατρού σας.