Ηπατογενής Διαβήτης. Μια νέα ασθένεια!

Σε αυτό το άρθρο
Ο Ηπατογενής Διαβήτης είναι ένας νέος τύπου Διαβήτη. Πρόκειται για μια κατάσταση, που εμφανίζεται όταν το ήπαρ απολέσει τη λειτουργικότητα του, λόγω ανάπτυξης κίρρωσης.
Η νέα αυτή κατηγορία Διαβήτη θα πρέπει να διακριθεί από τον Διαβήτη τύπου 2. Για την ανάπτυξη της φαίνεται ότι εμπλέκονται διαφορετικοί μηχανισμοί, από την κλασική αιτία της αντίστασης της ινσουλίνης. Επιπλέον, θα πρέπει να σημειωθεί ότι, στον Ηπατογενή Διαβήτη δεν συμπεριλαμβάνονται τα περιστατικά Διαβήτη, που αναπτύχθηκαν πριν την εγκατάσταση της κίρρωσης.
Οι αιτίες της κίρρωσης περιλαμβάνουν τις ιογενείς ηπατίτιδες, την αιμοχρωμάτωση, την αλκοολική ηπατίτιδα, την στεατοηπατίτιδα και άλλες σπανιότερες αιτίες. Πιο αναλυτικά οι ιογενείς ηπατίτιδες προέρχονται κυρίως από λοιμώξεις των ιών της ηπατίτιδας Β και C. Η αλκοολική ηπατίτιδα οφείλεται σε χρόνια κατάχρηση αλκοόλ, ενώ η στεατοηπατίτιδα σε χρόνια συσσώρευση λίπους στο ήπαρ. Στην περίπτωση της αιμοχρωμάτωσης παρατηρείται εναπόθεση σιδήρου στα ηπατικά κύτταρα.
Ηπατογενής Διαβήτης και τιμές σακχάρου
Ο Ηπατογενής Διαβήτης έχει το χαρακτηριστικό ότι, τα άτομα που πάσχουν παρουσιάζουν φυσιολογικές τιμές σακχάρου, όταν είναι νηστικά. Πολλές φορές η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη είναι φυσιολογική. Το πρόβλημα όμως ξεκινά μετά την κατανάλωση τροφής, όπου παρατηρούνται αυξημένες τιμές σακχάρου.
Για το λόγο αυτό, η διάγνωση μπορεί να διαφύγει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στις περιπτώσεις αυτές, η πιο κατάλληλη μέθοδος διάγνωσης είναι η καμπύλη γλυκόζης. Τα άτομα, λοιπόν, που αναπτύσσουν κίρρωση του ήπατος, οποιαδήποτε αιτιολογίας και δεν έχουν ήδη Διαβήτη, θα πρέπει να υποβάλλονται σε καμπύλη γλυκόζης.
Ο μηχανισμός
Ο μηχανισμός ανάπτυξης του Ηπατογενή Διαβήτη είναι πολύπλοκος. Αρχικά εμφανίζεται υπερινσουλιναιμία, η οποία οφείλεται σε δύο λόγους. Αυξημένη έκκριση ινσουλίνης από τα β-κύτταρα του παγκρέατος και μειωμένη κάθαρση της ινσουλίνης από τα ηπατικά κύτταρα. Αυτό προκαλεί μια σχετική επάρκεια ινσουλίνης και καλή ρύθμιση σακχάρου στην νηστεία. Προς την ίδια κατεύθυνση λειτουργεί και η μειωμένη συγκέντρωση γλυκογόνου στα ηπατικά κύτταρα.
Την ώρα του γεύματος, τα β-κύτταρα παρουσιάζουν μικρή αύξηση της έκκρισης της ινσουλίνης. Η αιτία της μειωμένης έκκρισης της ινσουλίνης, μετά το γεύμα δεν είναι γνωστή. Θεωρείται ότι σε αυτό συμμετέχει η αιτία, που προκάλεσε την κίρρωση. Για παράδειγμα παρατηρείται συσσώρευση λίπους ή σιδήρου στο πάγκρεας, στην στεατοηπατίτιδα και την αιμοχρωμάτωση, αντίστοιχα. Η ηπατίτιδα C πιθανότατα επιδρά άμεσα στη λειτουργία των β-κυττάρων. Επίσης η εμφάνιση σαρκοπενίας, δηλαδή η μειωμένη μυϊκή μάζα, που εμφανίζεται σε κιρρωτικούς ασθενείς, παίζει ρόλο. Στις περιπτώσεις αυτές η απορρόφηση της γλυκόζης είναι περιορισμένη από τους μύες.
Ο Ηπατογενής Διαβήτης εμφανίζεται στο 30% των περιστατικών με ηπατική κίρρωση. Εικάζεται ότι το ποσοστό μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερο, καθώς είναι δύσκολο να διαγνωσθεί, τουλάχιστον στα αρχικά στάδια.
Η θεραπεία
Η θεραπεία του Ηπατογενή Διαβήτη είναι μια αληθινή πρόκληση. Η μειωμένη λειτουργικότητα των ηπατικών κυττάρων αλληλοεπιδρά με τα περισσότερα φάρμακα του Διαβήτη. Υπάρχει ο κίνδυνος εμφάνισης σοβαρών υπογλυκαιμιών και αντίθετα αδυναμία ρύθμισης των υψηλών τιμών σακχάρου. Η διαταραχή στο μεταβολισμό των τροφών η μειωμένη όρεξη και ελλειμματική θρέψη, θα πρέπει να συνυπολογίζονται. Ασφαλή φάρμακα σε αυτούς τους ασθενή φαίνεται πως είναι η ακαρβόζη και η μετφορμίνη. Καλά αποτελέσματα έχουν δείξει τα ινκρετινικά φάρμακα, όπως οι GLP1 αγωνιστές και οι DPP4 αναστολείς. Η ινσουλίνη είναι η πιο αποτελεσματική θεραπεία χρειάζεται όμως, ιδιαίτερη δεξιοτεχνία στην επιλογή των δόσεων, σε αυτούς τους ασθενείς.
Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξέταση και τη συμβουλή του γιατρού σας.

