Ο Περιορισμός στο Αλάτι Μειώνει την Μικροαλβουμινουρία

Μια σημαντική επιπλοκή του διαβήτη είναι η νεφρική ανεπάρκεια. Η βλάβη αυτή ξεκινά πολύ πριν οι εξετάσεις αίματος δείξουν το πρόβλημα. Μια πιο έγκαιρη διάγνωση είναι η μέτρηση της αλβουμίνης στα ούρα. Όταν αυτή είναι αυξημένη (>300mg/24h) δείχνει ότι η διαδικασία έκπτωσης της νεφρικής λειτουργίας έχει ξεκινήσει.
Οι διαβητικοί θα πρέπει να συμβουλεύονται τον γιατρό τους και να ελέγχουν τακτικά την αλβουμίνη στα ούρα. Στην καθημερινή πρακτική, για την θεραπεία αυτής της κατάστασης, οι γιατροί συστήνουν αυστηρη ρύθμιση του σακχάρου και χορηγούν αναστολείς του άξονα ρενίνης-αγγειοτενσίνης (αντι-υπερτασικά φάρμακα που δρουν στο νεφρό).
Πρόσφατα μια μελέτη (Μάιος 14, Lanset) έρχεται να προτείνει και μια παράμετρο για την θεραπεία και πρόληψη της διαβητικής νεφροπάθειας. Η δράση των αντι-υπερτασικών φαρμάκων στην βελτίωση της νεφρικής λειτουργίας φαίνεται να βελτιώνεται πολύ, εάν συνδυαστεί με μία σοβαρή μείωση της πρόσληψης άλατος από το φαγητό.
Στη μελέτη αυτή συμμετείχαν διαβητικοί τύπου 2 με αυξημένη έκκριση αλβουμίνης από τα νεφρά (700 mg/day). Κάποιοι από αυτούς έλαβαν λισινοπρίλη (αντί-υπερτασικό) σε συνδυασμό με διουρητικό. Επίσης μια ομάδα έλαβε λισινοπρίλη, διουρητικό και περιόρισαν σημαντικά την πρόσληψη άλατος από τη τροφή τους. Το αποτέλεσμα ήταν θεαματικό για την ομάδα που έλαβε λισινοπρίλη, διουρητικό και που περιόρισε τη λήψη άλατος, αφού η αλβουμινουρία μειώθηκε σε επίπεδο 303 mg/day.
Με δεδομένο το παραπάνω αποτέλεσμα συμπεραίνουμε ότι μείωση λήψης αλατιού από το φαγητό είναι μια απαραίτητη πρακτική για την προστασία των νεφρών από τον διαβήτη.
Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξέταση και τη συμβουλή του γιατρού σας.

