Πως από την Αντίσταση στην Ινσουλίνη Φτάνουμε στον Διαβήτη

Αντίσταση στην ινσουλίνη είναι η κατάσταση στην οποία η ινσουλίνη δεν μπορεί να κάνει σωστά τη δουλεία της, κάτι δηλαδή την εμποδίζει να λειτουργήσει.
Υπό φυσιολογικές συνθήκες η ινσουλίνη λειτουργεί σαν κλειδί που ανοίγει τις πόρτες των κυττάρων του οργανισμού μέσα από τις οποίες τα κύτταρα προμηθεύονται το σάκχαρο που κυκλοφορεί στο αίμα. Το σάκχαρο είναι απαραίτητο για την επιβίωση όλων των κυττάρων του οργανισμού.
Όταν η ινσουλίνη δουλεύει καλά σαν κλειδί και ανοίξει τις πόρτες των κυττάρων, τα κύτταρα βάζουν μέσα το σάκχαρο και ταυτόχρονα το σάκχαρο μειώνεται στο αίμα.
Ρύθμισε τον Διαβήτη σου και ζήσε φυσιολογικά!
Εάν έχεις Διαβήτη δεν είσαι μόνος… Μπορείς να βελτιώσεις την κατάσταση σου και να ζήσεις φυσιολογικά! Κάνε την ρύθμιση του Διαβήτη μαζί μας…
Αν όμως η κλειδαριά χαλάσει, τότε η ινσουλίνη δεν μπορεί να ανοίξει την πόρτα των κυττάρων. Στην περίπτωση αυτή τα κύτταρα δεν μπορούν να προμηθευτούν την ενέργεια που χρειάζονται και το σάκχαρο συνεχίζει να κυκλοφορεί σε μεγάλες ποσότητες στο αίμα.
Έτσι, από τη μια τα κύτταρα δεν μπορούν να σιτισθούν και αδυνατίζουν και από την άλλη το σάκχαρο κυκλοφορεί στο αίμα χωρίς να απορροφηθεί και γι’ αυτό το λόγο το βρίσκουμε υψηλό όταν κάνουμε την μέτρηση.
Ο οργανισμός αντιλαμβάνεται ότι τα κύτταρα αδυνατούν και προσπαθεί να βγάλει περισσότερη ινσουλίνη από τα β-κύτταρα για να ανοίξει τις κλειστές πόρτες.
Με αυτό τον τρόπο εμφανίζεται το φαινόμενο της υπερινσουλιναιμίας, όπου στο αίμα κυκλοφορεί περισσότερη ινσουλίνη από ότι συνήθως ενώ ταυτόχρονα το σάκχαρο παραμένει υψηλό.
Εάν αυτή η διαδικασία συνεχιστεί για χρόνια τα β-κύτταρα εξαντλούνται και πεθαίνουν, με αποτέλεσμα να μην εκκρίνεται όση ινσουλίνη χρειάζεται. Τότε το σάκχαρο ανεβαίνει ακόμα περισσότερο και αυτή είναι η στιγμή όπου είναι απαραίτητη η χρήση φαρμακευτικής ινσουλίνης.
Μπορείς, όμως να γνωρίζεις σε ποιο στάδιο βρίσκεσαι;
Η αλήθεια είναι ότι όταν μαθαίνεις ότι έχεις διαβήτη η βλάβη έχει προχωρήσει αρκετά. Χαρακτηριστικά αναφέρω, ότι από την ημέρα που μαθαίνεις ότι έχεις διαβήτη, η βλάβη έχει ξεκινήσει πριν από 15-20 χρόνια.
Τα καλά νέα είναι ότι δεν είναι αργά και τα πάντα μπορούν να διορθωθούν αν κάνεις αυτό που πρέπει άμεσα.
Όσο περνάει ο καιρός χωρίς να διορθώσεις την βλάβη, οι πιθανότητες σου μειώνονται για να θεραπεύσεις οριστικά τον διαβήτη.
Στο πρώτο στάδιο της βλάβης, αν κάνεις εξετάσεις αίματος το σάκχαρό σου είναι φυσιολογικό, γιατί η παραπάνω ινσουλίνη που κυκλοφορεί στο αίμα σου κατορθώνει και διορθώνει το σάκχαρο. Έτσι εσύ το βρίσκεις στις εξετάσεις φυσιολογικό. Αυτό βέβαια επιτυγχάνεται με μεγαλύτερη προσπάθεια από το β-κύτταρο, κάτι που σιγά-σιγά το κουράζει και το οδηγεί στην δεύτερη φάση της βλάβης.
Στην δεύτερη φάση εμφανίζεται το φαινόμενο της μεταγευματικής υπεργλυκαιμίας, όπου το σάκχαρο ενώ όταν είσαι νηστικός έχει φυσιολογική τιμή, 2 ώρες μετά το φαγητό είναι υψηλότερο από ότι θα έπρεπε. Σε αυτή τη φάση εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια κόπωσης του β-κυττάρου, που δεν είναι ικανό να βγάλει όση ινσουλίνη χρειάζεται όταν βρίσκεται αντιμέτωπο με το φαγητό. Σημειώνω ότι σε αυτή τη φάση το σάκχαρο που κάνουμε στις εξετάσεις είναι φυσιολογικό, οπότε δεν μπορείς να καταλάβεις την βλάβη. Μόνο αν κάνεις καμπύλη γλυκόζης θα μπορούσες να ανιχνεύσεις την βλάβη, αλλά οι γιατροί δεν συστήνουν καμπύλη γλυκόζης όταν το σάκχαρο νηστείας είναι φυσιολογικό. Όταν βρίσκεσαι σε αυτή τη φάση η ανάπτυξη του Διαβήτη απέχει 5-7 χρόνια.
2 με 3 χρόνια πριν την ανάπτυξη του διαβήτη υπάρχει η τρίτη φάση που δεν είναι άλλη από αυτή του προδιαβήτη. Ο προδιαβήτης είναι η κατάσταση όπου το σάκχαρο της νηστείας κυμαίνεται από 100 έως 124 mg/dl. Εννοείται ότι συνυπάρχει και η προηγούμενη βλάβη μετά το φαγητό όπου τα σάκχαρα κυμαίνονται από 140 έως 200 mg/dl. Αυτή η φάση είναι η πρώτη που αντιλαμβάνεται ο γιατρός και συνήθως απλά σας τονίζει να προσέχετε την διατροφή σας και να κάνετε επαναληπτικές εξετάσεις σε 6 μήνες ή να προχωρήσετε σε καμπύλη γλυκόζης. Η εμπειρία δείχνει όμως ότι οι περισσότεροι δεν έχουν αντιληφθεί τι ακολουθεί και δεν προσέχουν.
Έτσι έρχεται η μέρα όπου σε μια εξέταση αίματος διαπιστώνουν ότι το σάκχαρο νηστείας είναι μεγαλύτερο από 125 mg/dl. Αυτή είναι και η στιγμή που μπαίνει η διάγνωση του σακχαρώδη διαβήτη.
Από τη στιγμή αυτή τα β-κύτταρα πεθαίνουν με πιο γρήγορο ρυθμό, με αποτέλεσμα 5-7 χρόνια μετά από τη διάγνωση του διαβήτη η ινσουλίνη που εκκρίνεται δεν είναι αρκετή για να καλύψει τις ανάγκες του οργανισμού και το σάκχαρο ανεβαίνει σημαντικά. Σε αυτή τη φάση η χρήση φαρμακευτικής ινσουλίνης είναι απαραίτητη και θα πρέπει να χορηγείται για την υπόλοιπη ζωή.
Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξέταση και τη συμβουλή του γιατρού σας.
