Μετάβαση στο περιεχόμενο
Κλείστε ραντεβού

Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 και Άσκηση

Δρ. Δημήτρης Ρηγόπουλος 17 Δεκεμβρίου 2011 4 λεπτά ανάγνωση
Images3

Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 είναι μια μεταβολική ασθένεια που χαρακτηρίζεται από υπεργλυκαιμία και ανώμαλο μεταβολισμό της γλυκόζης των λιπών και των πρωτεϊνών. Η ασθένεια αυτή είναι αποτέλεσμα της αντίστασης στην ινσουλίνη στο μυϊκό σύστημα και στην ανεπάρκεια των β-κυττάρων του παγκρέατος όπου εκκρίνουν, με το χρόνο λιγότερη ινσουλίνη.


Ρύθμισε τον Διαβήτη σου και ζήσε φυσιολογικά!

Εάν έχεις Διαβήτη δεν είσαι μόνος… Μπορείς να βελτιώσεις την κατάσταση σου και να ζήσεις φυσιολογικά! Κάνε την ρύθμιση  του Διαβήτη μαζί μας…


Ο Σακχαρώδης διαβήτης υπάρχει συνήθως αρκετά χρόνια πριν διαγνωσθεί και περισσότεροι από τους μισούς διαβητικούς που πρωτοδιαγιγνόσκωνται εμφανίζουν κάποια από τις επιπλοκές του Διαβήτη. Ειδικότερα εμφανίζουν μακροαγγειακές επιπλοκές όπως στεφανιαία νόσο, αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια, και περιφερική αγγειοπάθεια στα κάτω άκρα. Συχνές όμως είναι και οι μικροαγγειοπάθειες όπως περιφερική νευροπάθεια, αμφιβληστροειδοπάθεια. Στους ασθενείς με πρωτοδιαγνωσμένο Διαβήτη η συχνότητα της περιφερικής αγγειοπάθειας είναι 15%, της στεφανιαίας νόσου είναι 15%, του εγκεφαλικού 5%, της αμφηβλιστροειδοπάθειας 5-15% και της μικροαλβουμινουρίας 30%. Συχνή είναι και η συνύπαρξη άλλων παραγόντων κινδύνου. Δηλαδή 80% είναι υπέρβαροι, 60-80% έχουν υπέρταση και 40-50% έχουν δυσλιπιδαιμία. Η θνητότητα είναι δύο ή τέσσερις μεγαλύτερη απ ότι αυτή του γενικού πληθυσμού, με το 75% των θανάτων να γίνονται εξ αιτίας των καρδιαγγειακών νοσημάτων. Η εντατική πολυπαραγοντική παρέμβαση προστατεύει από την ανάπτυξη όλων αυτών των επιπλοκών.

Ενδείξεις για την άσκηση

Επίδραση στον γλυκαιμικό έλεγχο.

Η ευνοϊκή επίδραση της άσκησης στο γλυκαιμικό έλεγχο στους ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2 έχει σαφέστατα αποδειχθεί και είναι διεθνώς αποδεκτό ότι η άσκηση είναι από τις κυριότερες θεραπευτικές παρεμβάσεις στο ΣΔ τύπου 2.

Μια μετά-ανάλυση εξέτασε την επίδραση της άσκησης τουλάχιστον 8 εβδομάδων, στον γλυκαιμικό έλεγχο. Η μετά- ανάλυση συμπεριέλαβε 14 κλινικές μελέτες με συνολικά 504 ασθενείς. 12 από τις μελέτες εξέτασαν την επίδραση της αεροβικής άσκησης, ενώ οι άλλες δύο τις ασκήσεις με βάρη. Δεν βρέθηκαν διαφορές μεταξύ αερόβιας άσκησης και άσκησης με βάρη, ούτε δοσοεξαρτώμενα αποτελέσματα έντασης και όγκου της άσκησης. Η γλυκοζηλιωμένη αιμοσφαιρίνη ήταν μειωμένη μετά την παρέμβαση σε σχέση με αυτούς που δεν είχαν καμία παρέμβαση (7,65 vs 8.31) και διαφορά βάρους 0,66%. Για σύγκριση ο εντατικός έλεγχος της τιμής της γλυκόζης με μετφορμίνη μείωσε την γλυκοζηλιωμένη κατά 0,6%.

Η επίδραση στο σωματικό βάρος.

Στην μετά-ανάλυση παραπάνω, η άσκηση για 8 τουλάχιστον εβδομάδες δεν είχε επίδραση στο σωματικό βάρος. Υπάρχουν κάποιες εξηγήσεις για αυτό: η περίοδος ήταν μικρή και οι συμμετέχοντες έτρωγαν περισσότερο για να έχουν αρκετή ενέργεια για την άσκηση. Επίσης έχασαν λιπώδη ιστό αλλά αύξησαν τον μυϊκό τους ιστό. Είναι γνωστό ότι υποκινητικά άτομα που ξεκινούν άσκηση αυξάνουν τον μυϊκό τους ιστό. Μόνο μια μελέτη ήταν σχεδιασμένη να εκτιμήσει το σπλαχνικό λίπος με μαγνητική τομογραφία. Το αερόβιο πρόγραμμα (45 λεπτά ποδήλατο δύο φορές την εβδομάδα, για δύο μήνες) μείωσε το σπλαχνικό λίπος (156,1-80,4 cm2 ) χωρίς να μειωθεί το συνολικό σωματικό βάρος.

Η επίδραση στη φυσική κατάσταση και στη δύναμη.

Η κακή φυσική κατάσταση είναι ανεξάρτητος παράγοντας κινδύνου για την θνητότητα των ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2. Μια μετά-ανάλυση μελέτησε την επίδραση της άσκησης τουλάχιστον 8 εβδομάδων στη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (VO2max). Σε όλους τους  266 ασθενείς η προπόνηση ήταν κατά μέσο όρο 3.4 φορές την εβδομάδα, 49 λεπτά σε κάθε προπόνηση για 20 εβδομάδες και σε ένταση 50-75% της VO2max. Υπήρξε τελικά μια αύξηση της VO2max 11,8% σε αντίθεση με αυτούς που δεν γυμνάστηκαν που είχαν αύξηση 1%.

Σε μια άλλη μελέτη ηλικιωμένοι ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 ακολούθησαν πρόγραμμα άσκησης με βάρη, για 24 μήνες. Η δύναμη αυξήθηκε σε όλες τις μυϊκές ομάδες κατά 31% στους πρώτους 6 μήνες και το κέρδος αυτό παρέμεινε σε όλη τη διάρκεια της παρέμβασης. Υπήρξε επίσης και μια βελτίωση στη κινητικότητά τους κατά 9.8%. Δηλαδή η φυσική κατάσταση και η δύναμη είναι δυνατόν να βελτιωθούν με την άσκηση σε άτομα με ΣΔ τύπου 2.

Η άσκηση μειώνει τη πίεση.

Είναι γνωστό ότι η άσκηση έχει πολλαπλά οφέλη για τους διαβητικούς. Σημαντική είναι όμως και η επίδραση που έχει στις συνοσηρότητες, όπως η αρτηριακή υπέρταση. Η υπέρταση στους διαβητικούς είναι πολύ συχνή που φτάνει σε ποσοστό 60-80%. Η άσκηση έχει αποδειχθεί ότι μειώνει την πίεση στους μη-διαβητικούς. Σε μια πρόσφατη μετα-ανάλυση μεταξύ 54 μελετών βρέθηκε ότι η αερόβια άσκηση μειώνει τη συστολική πίεση κατά μέσο όρο 3.8mmHg. σε μια ακόμα μετά-ανάλυση με 47 εργασίες, βρέθηκε ότι η άσκηση μειώνει την πίεση κατά 6 mmHg στους υπερτασικούς και 2 mmHg σε αυτούς με φυσιολογική πίεση.

Ο ιατρός Δημήτρης Ρηγόπουλος
Το άρθρο έγραψε ο Δρ. Δημήτρης Ρηγόπουλος Ειδικός Παθολόγος, MD, PhD, Διευθυντής της Α΄ Παθολογικής Κλινικής ΝΙΜΤΣ, SCOPE Certified από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Παχυσαρκίας. Βιογραφικό

Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξέταση και τη συμβουλή του γιατρού σας.