Τι είναι ο υπολειπόμενος κίνδυνος στον Διαβήτη;

Σε αυτό το άρθρο
Ο υπολειπόμενος κίνδυνος στον Διαβήτη, αναφέρεται στην πιθανότητα ανάπτυξης εμφράγματος μυοκαρδίου, εγκεφαλικού επεισοδίου και θανάτου, παρά την ενδεικνυόμενη θεραπεία. Δυστυχώς, οι θεραπευτικές επιλογές που έχουμε μέχρι τώρα, δεν έχουν εκμηδενίσει τον κίνδυνο αυτό.
Σύμφωνα με την Αμερικανική και Ευρωπαϊκή Διαβητολογική Εταιρεία, ο Διαβήτης θα πρέπει να αντιμετωπίζεται πολυπαραγοντικά. Αυτό σημαίνει, ότι πέρα από την ρύθμιση του σακχάρου, θα πρέπει να ρυθμίζονται και άλλοι παράγοντες κινδύνου. Τέτοιοι είναι η αρτηριακή υπέρταση, δυσλιπιδαιμία, παχυσαρκία και το κάπνισμα. Σε ορισμένες περιπτώσεις θα πρέπει να χορηγείται και αντιαιμοπεταλιακή αγωγή.
Ρύθμισε τον Διαβήτη σου και Ζήσε Φυσιολογικά! Μάθε πως…
Η σωστή ρύθμιση όλων των παραγόντων κινδύνου είναι πολύ σπάνια, στον γενικό πληθυσμό. Σε πολλές μελέτες τα ποσοστά της συνδυασμένης επίτευξης των στόχων είναι μικρότερα του 30%. Οι λόγοι που συμβαίνει αυτό είναι πολλοί. Περιλαμβάνονται τόσο η ελλιπή ιατρική παρακολούθηση, όσο και μη καλή συνεργασία των ασθενών. Σε πολύ μικρότερο ποσοστό φταίει, η ίδια η κατάσταση της υγείας.
Στις κλινικές μελέτες όμως, τα άτομα που συμμετέχουν πετυχαίνουν τους στόχους, διότι βρίσκονται μέσα σε ένα στενό πλαίσιο παρακολούθησης. Σε αυτές μπορούμε να εκτιμήσουμε την επίδραση της θεραπείας στην συνολική νοσηρότητα της καρδιάς, των αγγείων και των θανάτων.
Ο υπολειπόμενος κίνδυνος, στις μελέτες
Θα περίμενε κανείς, ότι αν όλα γίνουν σωστά θα εκμηδενιζόταν η πιθανότητα ανάπτυξης εμφράγματος, εγκεφαλικού και θανάτου, στον Διαβήτη. Παρόλα αυτά δεν συμβαίνει αυτό. Υπάρχει πάντα ένας υπολειπόμενος κίνδυνος ανάπτυξης των παραπάνω συμβάντων.
Ενδεικτικές μελέτες που έχουν εκτιμήσει τα παραπάνω δεδομένα είναι η CARDS study και η TNT study. Οι δύο μελέτες χρησιμοποιήσαν ατορβαστατίνη σε άτομα με Διαβήτη και μείωσαν τα καρδιαγγειακά συμβάματα κατά 37% και 25% αντίστοιχα. Από την άλλη όμως, το 10% και το 18% αντίστοιχα έπαθαν έμφραγμα, ή εγκεφαλικό. Αυτός ήταν και ο υπολειπόμενος κίνδυνος. Αντίστοιχες μελέτες, που χρησιμοποίησαν ασπιρίνη και αντιυπερτασικά είχαν ανάμικτα αποτελέσματα.
Μεγάλες μελέτες που σαν σκοπό είχαν την εντατική μείωση του σακχάρου, δεν συνοδεύτηκαν με μείωση του καρδιαγγειακού κινδύνου. Στην μελέτη STENO-2, όπου η θεραπεία ήταν πολυπαραγοντική, ο καρδιαγγειακός κίνδυνος μειώθηκε κατά 62%. Ωστόσο, εξακολούθησαν να υπάρχουν καρδιαγγειακά περιστατικά και θανάτοι.
Τα τελευταία χρόνια με τις καινούριες θεραπείες του Διαβήτη, το ποσοστό αυτό έχει πέσει αρκετά. Ξεπερνάει όμως, το ποσοστό ανάπτυξης καρδιαγγειακών επιπλοκών, των ατόμων που δεν έχουν Διαβήτη. Αυτή η διαφορά εκφράζει και τον υπολειπόμενο κίνδυνο.
Η πορεία στον χρόνο των εμφραγμάτων (μπλε), εγκεφαλικών (κόκκινο), ακρωτηριασμών (μαύρο), σε άτομα με Διαβήτη (πάνω) και χωρίς (κάτω).
Η αιτία του υπολειπόμενου κινδύνου
Ο υπολειπόμενος κίνδυνος οφείλεται στο γεγονός, ότι τα άτομα με Διαβήτη, έχουν ήδη εγκατεστημένες βλάβες. Αυτές δεν υποχωρούν με την ρύθμιση των παραγόντων κινδύνου. Μπορούν όμως να σταματήσει, όσο είναι δυνατόν η εξέλιξη τους.
Η διάρκεια του Διαβήτη παίζει σημαντικό ρόλο. Υπολογίζεται ότι, διάρκεια 10 ετών αυξάνει το καρδιαγγειακό κίνδυνο κατά 86% (Framingham Heart Study). . Για κάθε 1% αύξηση της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης, ο κίνδυνος αυξάνεται από 10-30% (Chen Y, et al).
Για να μειωθεί ο υπολειπόμενος κίνδυνος, πρέπει να γίνεται έγκαιρη διάγνωση και πολυπαραγοντική θεραπεία του Διαβήτη. Η ιατρική αδράνεια και έλλειψη συμμόρφωση των ασθενών αυξάνει τον κίνδυνο αυτό.
Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξέταση και τη συμβουλή του γιατρού σας.


